soğuk ve şehirlerarası

otobüslerde vazgeçtim

çocuk olmaktan

ve beslenme çantamda

otlu peynir kokusuydu babam...

Ben seninle bir gün Veyselkarani'de haşlama

yeme ihtimalini sevdim.

İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında

(Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o

zaman) özlemeye başladım herkesi.. Ve bu hasret öyle

uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladım

sonra..

Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı...

Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı...

Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan

kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık..

Ben doktor

oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla...

Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu,

pütürlü duvarlara ve Türk Dil Kurumu'na inat bir

Türkçeyle... Ağbilerimizden öğrendik, Ş harfinden

orak çekiç figürleri türetmeyi..

Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.

Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu

haber bültenleri..

Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben.

Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim..

(Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik

dikenleri saymazsak..)

Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu.. Ve belli bir

saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber

bültenleri.. Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim..

Ve hiçbir mahkeme tutanağında geçmedi adım..

Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm

sadece..

Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde ama

sen yoktun.. Ben, senin beni sevebilme ihtimalini

seviyordum, suni teneffüs saatlerinde.. Okul servisi

seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine

götürüyordu.. Ben, senin benimle Tunalı Hilmi

Caddesine gelebilme ihtimalini seviyordum..

Ben senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.

Yaz sıcağı toprağa çekiyordu tenimin çatlamaya hazır

gevrekliğini.. Sonra otobüs oluyordum,

kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü..

Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muş

ovasının yalancı maviliğini.. Otobüs oluyordum bir

süre.. Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum,

yanağım otobüs camının garantisinde..

Otobüs oluyordum.. Bir ülkeden bir iç ülkeye..

Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum...

Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın

listesinin.. Korkuyordum..Sonra iniyordum otobüsten..

Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümün

en kısa, ömrümün en çocuk, ömrümün en ihtiyar yolunu

koşuyordum.. Çünkü sonunda annem oluyordum babam

kokuyordum sonunda...

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim,

çocuk olmaktan..

Ve beslenme çantamda

otlu peynir kokusuydu babam...

Ben seninle birgün Van'daki bir kahvaltı salonunda...

Ben seninle (sadece bilmek zorunda kalanların bildiği)

bir yol üstü lokantasında...

Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay

kıvamında bakan Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprak

damında..

Ben seninle herhangi bir insan elinin terli

coğrafyasında olma ihtimalini sevdim..

Ben senin,

beni sevebilme ihtimalini sevdim !