Çok madumduk biz.ben 7 yaşındayım abim ise 8-9…Hiç doğum günüm kutlanmadı,çok samimi oluyorum gercekten. Avrupada doğup ta konyaya kçücük yaşta burbetli topraklar da kuran kursunda kalpsiz hocalardan hademelerden dayak yerdik abim le. Birbirimize sımsıkı sarılıp bütün olurduk. Ama kime ne! O cansız bedenimiz nereye kadar kenetlenirdi ki. Bir gün elbet bir gün anneö gelecek diye her gece ağlardım. Canım annem bizim o ellerde,emin ellerde sanıyordu ama nafile. Bir gün o ışığı gördüm. Kalp gözü buymuş demekki. Hissettim. Ve abime dedim ki. Hadi kaçalım buradan. Annem geldi bizi bekliyor dedım. Hani toprak çatlar yağmurdan umudunu kesmiş çiçekleri beklercesine…. Sonra gökten bir damla yaş bile o toprağa ışık olup ve minicik bir yeşil oluşurya hani o yoprak ta. İşte bende ki umuttu annemi beklemek. Bu hikaye benim hikayem. Gercek bir hikaye. Ve hiç unutamıyotum yaşadıklarımı ve yaşanmışlıklarımı…