Bu gece uzun uzun gökyüzüne baktım ve dedim ki"vay be ne yaralı bir nesiliz".Önceden babam hep"biz sizin zamanınizdayken " cümlesiyle başlayan kötü hatıralarindan söz ederdi.Şimdi bizim zamanımıza bakıyorum da.Bir yerde sel ,bir yerde yangın, bir yandan virüs ne çok şeyle mücadele içindeyiz. Ve tüm bunlara karşı içimizde türlü duygu korku,kaygı bir yandan hepsi geçecek diye kendimizi telkin ettiğimiz umut.Ne çok şey sığıyor şu kısa ömrümüze dl mi?

Yaşam avuç içine sığmayan hep uçmak isteyen bir kuş gibi.O çırpındıkca biz kanadına takılıp onunla uçmak istiyoruz.Nereye kadar taşırsa.

UMUT işte...