ANNEME

Mahmud DERVİŞ

Annemin ekmeğini özlüyorum.

Ve annemin kahvesini.

Ve onun dokunuşunu.

Ve çocukluğumun anıları,

İçimde büyüyor,

Günden güne.

Ve ömrüme aşık oluyorum.

Çünkü ölürsem,

Annemin gözyaşlarından

Utanırım.

Ve bir gün geri gelirsem, anne,

Al beni, başörtüne oya yap!

Ve kemiklerimi çimenlerle ört.

Şu üzerine bastığın çimenlerle.

Ve senin basışlarınla

Tertemiz olan çimenlerle.

Bir tutam saçınla bağla beni.

Birleşelim.

Elbisenin arkasından sürükleneyim.

Kudretli olurum.

Ölümsüzleşirim.

İlah olabilirim,

Eğer kalbinin derinliğine dokunabilirsem!

Eğer dönemezsem;

Beni tandırına yakıt yap anne!

Ve beni,

Bahçendeki çamaşır ipi yap!

Gündüz kıldığın namazdan uzakta.

Senden uzakta.

Dayanıksızlaştım…Ayakta duramıyorum.

Yaşlandım.

Çocukluğunun yıldız ”haritasını” geri ver bana!

Geri ver ki,

Kuşların ötüşüne eşlik edeyim.

Dönüş yolum

Beklediğin yerde… Kuş yuvasında!..

------------------------------------------

Arapçadan çeviren: Faiz Cebiroğlu