Dökülmüşlüğün vazgeçişiydik.

Ne yapsak toparlanamayacak kadar parçalanmıştık.

Dağıtmışlardı bütün düşlerimizi her bir tarafa. Toparlamaya, birleştirmeye çalıştıkça yapamadık, biz döküldük.

İnsan bir yerden sonra tıkanıyormuş meğer, nefesiyle birlikte hapsediyormuş kendini.

O dağları deviren inadımız buna yenildi sonunda.

Hangi zaman sonra bunun ''keşkesine'' döner vazgeçmişliğimiz bilemeyiz ama bir kabulsuzluk yangınlarında hoşçakallığımız bir sondu bu..