Aslında kadın küçücük şeylerden ağlamıyor.
Daha fazlasını alamayacak kadar dolu oluyor hüzünle.
O yüzden taşıveriyor yüreğindeki hüzünleri, inanışları, hayal kırıklıkları... Güveniyor ama güveni boşa çıkıyor.
“Tamam bu sefer buldum beni sevecek bir adam” derken, hatta kadın adamın sevebilecek ihtimalini bile seviyorken, kadın bir de bakıyor seviyormuş gibi yapan adamın ihanetine uğruyor.
Kadın hayalindeki gelinliği giymek isterken, bir de bakıyor ki yaşarken kefen giymiş.
Siz de sanıyorsunuz ki ota boka ağlıyor bu kadın. Ağlatmayın kadını ağlatmayın...!
Stavros Kılyonıyadıs
التعليقات