"Uyuyordun, kıyamadım" dedin mi?

Üzerime ayrılığı örtüp giderken.

Hani büyümemiş, ben hep çocuktum;

öyleyse niye bu veda, neden bu kadar erken?

Karnın yuvam,

kucağın vatan olmuşken gözyaşıma;

şimdi ben nasıl yaklaşır,

nasıl el sürerim mezar taşına?

Sözlerimi sitem belleme,

dalında kurumuş yaprak çaresizliğindeyim.

Elbet düşecek toprağa filizlenecek,

semaya yol alacak dualarım.

Yıkansam geçmeyecek,

amber sürsem örtmeyecek,

saklansam da köşe bucak;

ruhum buram buram hasret kokacak.

Duyar mısın son kez seslensem dinle;

bir kelime gömdüm toprağa seninle: "Anne!"

Özkan Sarı