Gece başını yastığa koyduğunda zihnini işgal eden şeylerden ibaret oluyor insan. Her ne varsa hayatında omuzlarını düşüren tam o anda düşveriyor aklına. Anlıyorsun ki yalnızca suda boğulmazmış, bazen simsiyah geceler, sonu gelmez düşünceler de bogarmış insanı. Yumuşak yastıklar ne ağır başlar taşırmış. İpekten yorganlar ne de telaşlı bedenler saklarmış. Hiç kimsenin kimseye çare  olmadığını, herkesin kendi yükünü omuzlamak zorunda kaldığını anlar insan zifiri karanlıkların bağrında. Kör kuyularda yapayalnız ve biçare. Gece başını yastığa koyduğunda, ne çok şeyi de almış olursun koynuna. Hayatın telaşı bitmiştir. Ve artık hakikatlerle yüzleşmek kalıyor insanın payına. Hele bir de derinden bir müzik eşlik ediyorsa kulağına. Her nağme ölüm fermanı, her nota zehirli bir ok. Yalnızsın işte sabah olmadı mı?