Saklı kederler biriktirdim sana göz açıp kapayıncaya kadar geçen gecelerimin hengamesinden artan. Saklı kederler biriktirdim sana herkesin ağlayabileceği bir şarkıda uzun uzun sessizliğime daldığım yerden. Saklı kederler biriktirdim sana her sevişilmişliğimin ardından. Tutsan ellerimi, en iyi ihtimallerin orta yerinde bir Ahmet Kaya şarkısı söylesen, saçlarını açsan, düğmelerini tek elin ile çözsen gömleğinin. Tutsan ellerimi, dağınık bir akşam üstüne sersen gövdeni, uçuşan kuşlar gibi konsa dudaklarım gövdenin atlasındaki bütün çizgilere. Tutsan ellerimi, hiç'liğimi piç etsen, gözlerin ne renk senin hiç düşünmesem, özle beni demesen, özlesem seni, tutsan ellerimi...

Tutsan ellerimi, öykünü sunsan soru işaretlerini mahcup ederek, kokunu kokuma versen, susmayı öğretsen bana, gelmeyi istesen gitmeyi istemeden önce...

Tutsan ellerimi, bütün şiirlerimin neden başlıksız olduğunu bilsen, çocukluğumda uçurtma uçurtsan, durduk yere sevsen beni. Acı çeksek beraber, sonra kan ağlasa içimiz, bütün dostlar bilemese halimizi, sorsalar da bilemeseler ...

......

Acımı defnederken teninin avlusuna, göç sürgünü kuşlar mevsimlik işçilerin kavruk ellerine teslim oluyorlar. Ah bu kördüğümü gözlerimin, bir intiharın ipuçlarını birbirine bağlayan. Sonra su kirleniyor ve zaman daralıyor, göçe duran kuşların kanat seslerine ağlatan şarkılar vuruluyor notalarından, ölemiyoruz ! Kelimelerimiz kangren, gülüşlerimiz topal kalıyor. Ölemiyoruz !

Yaşam, kutsanmış bir illet ve kuşatmasındayız bu illetin biliyoruz.

Tutsan ellerimi....

Ellerimi tutsab, gerisini Allah düşünse. ..

....