Yalnızlığı yorgun şehirlerden öğrendim...

Ölü kuşlar vururken gece yarıları camlara.

Şarkılar eski bir anıyı kamçılarken,

Kirpiklerin düşer gözümün aynasına.

Yokluğun burdan kaç kilometre?

Kaç dağ?

Kaç deniz?

Kim bilir?

Saysam, sayılmaz ayrılığın ertesi...

Acıtmıyor da içimi artık, o içli keman sesi.

Unutuyor muyum yoksa seni?

Şimdi görsen beni...

Yine o bildik buruk gülümseme yüzümde.

Belki yaşlandım da.

Yüzümde birkaç çizgi.

Saçımda yavaştan kırlar.

Ya umduğun gibi değilsem.

Belki de hatırlamazsın bile ismimi.

Değiştim takvimler gibi ben de.

Mevsimler geziniyor üzerimde.

Ne şaşır beni görünce, ne üzül...

Gözlerim Temmuz şimdi...

Yüreğim buz...

Dışım Ağustos...

İçim Eylül...!

İnan Durak Taş.