Büyük laflar etmeden evlendiler.

İkisi de "Senin için canımı veririm." demedi. İkisi de "Sen olmazsan ben yaşamam" da demedi.

Uzun cümleler kurmadan evlendiler.

Her daim mutlu olamayacaklarını bile bile. Nasıl ağlamak gülmekle, gece gündüzle, dün yarınla, ayrılık kavuşmakla akrabaysa, keder de mutlulukla yakından akrabaydı. Bunu biliyorlardı.

Bir gün kadının göğüs kanseri olduğunu öğrendiler. Saçları dökülmeye başlamıştı.

Önce şaşkınlık.

Önce üzüntü.

Önce vurgun...

Sonra ayağa kalktılar.

Yıllar önce olduğu gibi. Büyük laflar etmeden ve uzun cümleler kurmadan banyoya gittiler.

Bir yürekten eylem karşısında bin boş lafa diz çöktürtür.

Ve en güzeli içindekini susarak anlatmaktır.

Adam kadına içini döktü...

Tamer DURSUN