Gül tomurcuğundan kaktüs biter bazen.

Kimi yağmur damlaları kor ateşler saklar bağrında. Bazı kahkahalar gözyaşına gebedir, bazı sadakatlerse ihanete… Ve bazen, vefa ekip cefa biçersin. Sana “hayatım” diyen kişi senden vazgeçer, sense hayatından…

Yar bildiğin yara olur, ak bildiğinse kara…

Ve aslında insan, takılıp düştüğü taşları bir bir kendi koyar yürüdüğü yollara. Allah’ a kulluk etmekten acizlere kul olur! Koskoca “iyilik” bağını görmez de gözü, gider “kötülük” vazosuna gül olur…

Ömür vizyonuna giren aşk filmlerinin hâsılatı, kuru bir hüzün ve duru bir gözyaşıdır sadece! Evet, yüreğine değebilmiştir belki, fakat verdiğin değere değmemiştir… Bir bakmışsın; sol yanına eş bildiğin, gönül mezarına leş olmuş… Fakat yine de her şeye rağmen teşekkür etmelisin ona! Çünkü o öğretmiştir kalbini kimseye kiralamaman ve benliğini kimse için karalamaman gerektiğini…

Kıymet ile kıyamet arasındaki o korkunç bağı, sana o öğretmiştir…

HALİT ZEKİ