Söylemek istediklerini bir çırpıda anlattığın zamanlar olur, bir de dönüp dolaşıp aynı yere varan sözcükler. Bir hissin vazgeçmişliğinde silinir geriye kalan da. Hiç bir duygu, içte yiten kadar, anlamından eksiltmez aslında. Bir duvarı tek başına ördüğünü bilmek değil, sonunda kendi yankını duyacağını kabul etmektir güç olan. Duvarın diğer tarafında o hiç olmayacaktır. Seninse üstün başın kir pas içinde kalır.

Hangi hayalin gölgesi vurur ki gerçeğin üstüne? O…belli ki alışık değil gördüğüne. Bırak bildiğiyle kalsın. Söyleyecek ne varsa yok artık. Silinip gidiyor işte, aynı yere varmasın diye, tüm sözler, içte yitenin bıraktığı… Anlamından eksiltmeseydin diyecektim, ona da lüzum kalmadı...!