ben bu yalnızlığı kuma getirdim üstüne,

üstüne bir de boşadım seni hem de üç kere!

bir keresinde o kadar boşaldın ki,

sanırsın yatağını terk edip denize dökülen bir dere,

sanırsın ki evreni koysak bile, yeri dolmayacak bir zerre!

ben bu hüznü ödünç aldım, son nefese kadar verdiler vade

görsen içinde nokta şuh yok, ana sütü gibi pak ve sade

adım atar atmaz ben, hiçbir yere gitmez ya her cadde

öyle kaldım işte,

öyle cismine küs, sanki rengini kaybetmiş bir madde.

ben bu şiiri marketten çaldım, yanına reyondan bir paket sigara.

oysa sıkı sıkı tembih etmiştim giderken sen "beni sık sık ara",

ne ara unuttun beni...

unuttun beni, artık senden kalan tek şey;

telesekreterde kayıtlı olmayan bir numara.

"unutulmak" dedim,

bende hep hatırlanan bir derin yara...

ben bu yarayı kalbimden aldım, gerek yok ambulansa

ve de ambiyansa, memnunum, iyi böyle, böyle iyi aslında

işin aslı sevmek olunca, hiçbir şey olmuyor umrumda

sende ummadığı bir zamanda olur da yüzün asıldığında,

bak parmağındaki alyansa ve

ağla

ağla

ağla.

nasılsa anlayacaksın sende bir gün,

anlayacaksın diyorum

yalnızlık denilen zehir

iliklerine sızınca,

ne demekmiş yaşarken ölmek,

ölmek ne demekmiş yaşarken, anlayacaksın!

gözlerinden yaş akınca...

sevgilim eline sağlık, ben bu kazığı dolaba sakladım

ısıtıp ısıtıp yerim artık, ta ki can bedenden çıkınca

sen sil kirpik uçlarını, tazele makyajını, tak maskeni

ve bak

hiçbir şey olmamış gibi her akşamüstü kapıya...

b. karakeçili