Hafızamı kaybetmek istediğim zamanlar oluyor. Yoksa “boş vererek” falan olacak iş değil “unutmak.”

Hiç bir şey hatırlamak istemediğim anlar, bir de hatırladıkça acıyan yaralar var. Bu yaralara ne iyi gelir en ufak bir fikrim yok bir türlü kapanmıyorlar.

Her şeye eyvallah ama dün mutluluğun kendisi olanlar, bugün yoklukları ya da yaptıklarıyla üzenler olmamalılar. İşte bu çok acı üzülüyorum ben.

Gerçeklerle yüzleşmek, “yapmaz” dediklerimin yaptıklarını görmek incitiyor beni!

Ben sevdiklerimin kötü insanlar olduğunu görmek, bilmek, duymak istemiyorum.

Zaten, "senin için ölürüm" diyişlerini de yanlış anlamışım ben(!) Gerçekten benim için ölüp, içime kendilerini diri diri gömüyorlar.

Yalvarırım bundan sonra "benim için" kimse ölmesin lütfen(!)

Sevdiklerimi geçmişe gömerken üzülüyorum ben. . İşte Öyle....!!!!!!!!