Hala bir inancım var benim. Bu kalabalık anlamsız ve tutarsız şehirde; köşede kuytuda kalmış ve tazeliğini kaybetmeden hala sade saf bir halde sevmenin, sevilmenin hakkını verenlerin var olduğuna inancım hala var benim..

Ikindi bir yağmur sonrası bir bankta oturup birbirlerinin değil ellerini tutmayı, gözlerine bakmaya haya edenlerin;

Ya da!

Bir gece balkonundan sessizce usulca gecenin huzuruyla sevdiğinin lambası yanan odasına bakanların, penceresini izleyenlerin var olduguna inancım hala var benim.

Sadece bunlar mı? Değil;

Bir türkünün en gür yerinde

Bir şiirin en romantik dizesinde

Ya da gülüşünün en içtenliğinde durup O'nu düşleyenlerin;

Bir sabah güneşinde

Bir gün batımında

Belki bir de gece yağmuruna dalıp; O'na şiir yazanların..

Yazamasa bile O'nun ismini bir banka bir ağaca bir parça toprağa yazanların var olduğuna;

Seviyorum derken içinin titreyenlerin ve içini titretenlerin var olduguna inancım var benim...

Neredeler diye sorsan! Bilmiyorum; ama buradalar..

Içimizde;

Ama çok uzakta...

Yine de aynı şehirde.