Küçükken en iyi anlaştığım kişi babaannemdi.

Sanırım o da benim gibi şiir yürekliydi, o nedenle anlaşıyorduk...

Ona hep gelecekten bahseder, durmadan mesleklerimi anlatırdım.

Psikolog, sosyolog, tarihçi, yazar vs

Beni her defasında sabırla dinlerdi.

Küçük yaşta hem öksüz, hem yetim kalan ve yaşamın ona yüklediği zorluklar nedeniyle yüreğini kendinden önce büyütmüş olan babaannem ise bana her defasında aynı cevabı verirdi.

Ne olursan ol ama

bir insanın hayal kırıklığı olma.

Çünkü onu zaman bile geçirmiyor... derdi bana öğüt verirken, içindeki yarım kalmışlıkları dışa vurarak