Bu günlerde içimde delicesine kopan fırtına ve arkasından gelen bu süt liman sessizlik korkutuyor beni. Evet ilk defa ben benden korkuyorum...! İlk defa düşündüklerimle hissettiklerim karşı karşıya geldiler. İlk defa kalbimle fikrim savaş halindeler. Geceleri yalnızlığımla sohbet ederken keşke diyorum hiç bulaşmasaydım, keşke bunlar olmasaydı... Canım yanıyor , çok canım yanıyor. Neden böyle oldu

? Yada yolunda gitmeyen neydi? Belki de ben bilmiyorum ... Yoksa suyunu mu çıkarıyorum herşeyin?Eşsiz değer vermem mi neden? Cesurca utanmadan açık konuşmamı olan? Bunun gibi bir sürü soru var cevabı olmayan ve bilmediğim. Ama tek bildiğim yorgunluğum, Yoruldum artık ben çok yorgunum. Kimseye kendimi anlatamıyorum. Karar verdim artık! Bundan sonra herkese ve herşeye karşı sonsuza dek SUSMA HAKKIMI KULLANIYORUM...!!!