Diğer kadınlara pek benzemiyorduk. Çıtkırıldım olamadık misal.

Gelip beni al" demek yerine kendimiz gittik koşa koşa..

Bir yere gittiğimizde diğerleri narince masada oturup çaktırmadan adam keserken biz gözünüzün içine baka baka sohbet ettik,yeri geldi tartıştık yeri geldi eleştirdik zarar görmeyin diye sonunda "az konuş biraz ne çok boş konuştun " dendi bi türlü anlaşilmadik..

Hep sorun dinledik,hep bakımlı gezdik bizim derdimiz yoktu çünkü Rahibe Therasa'ydık.

Çiçek istemedik, hediye istemedik,para değil sevgi dilendik..en büyük hediye sevilenle beraber olmak dedik..Aşk meşk boş işler diye azar işittik..

Sürprizlere bayılırdık ama biz sürpriz yaptık günler öncesinden hazırlanarak..

Severken sonuna kadar sevdik, söverken arkasından değil yüzlerine saydık.

Gülümserken kimbilir kaç kez öleyazdık ne cok derdimizi içimize atarak koştuk yanınıza..

Rol yapamadık, belki fazla doğaldık.açık açık anlattıkça diğerleri temiz biz kötü sanıldık..

Bu sebeple kıymetimiz bilinmedi. Nasıl olsa hep vardık...

Şimdi yokuz !!!!

Mutlu musunuz ?

~