Sustum. Tüm cümleleri, kelimeleri kefenledim. Öylece gömdüm mısralara. Bu yerin ne sahibiyim, nede kiracısıyım. Sadece bir ömürlük misafirim ben. Yüreğim kıymet bilene emanet. Üzülmüyorum. Birgün elbet diner gönlümdeki derin sızı. Hep hayırsız değilya bu insanlar. Bir gün beni de bulur hayırlısı...