Var mısın” diyorsun bana Henüz son savaşımızın enkazlarını toplayamamışken. “Benimle yeniden başlamaya var mısın?”. Yeni bir savaşa yetecek kadar ne mataramda su kaldı sevgili ne de güç. Birimizden biri tükenmeden bitmeyecek değil mi bu savaş. Yeterince incitmedik mi birbirimizi yeterince yaralamadık mı ve her seferinde yaraların kapanması daha uzun zaman almadı mı. Daha ne kadar kanlı gözyaşı dökmemiz gerekiyor sevgili daha ne kadar…

Böyle olmamalıydı. Bu cümlenin ardından “keşke” diyeceğimi sanıyorsun değil mi? Demeyeceğim işte o kelime girmeyecek bir daha hayatıma. En azından bu ilişki keşkelerin ardında saklı kalmayacak.

Seni ilk gördüğüm zaman yüzümde saklayamadığım gülümsemeyle “İşte bu “ dediğimi anımsıyorum. “İşte bu ömrümü geçireceğim insan”. Ömür, sandığımız kadar uzun değil mi yoksa sevgili. Bir düş kadar belki… Doğru ya bir düşü yaşadık seninle ama bir düşle ne kadar yaşanabilirdi ki, belki bu yüzden bir kedi yavrusu gibi ensemden tutup gerçeğin içine bıraktın beni… Sende bilirsin düşle gerçek sevmez birbirini. Düş ne kadar pembeye boyasa da gökyüzünü, gerçeğin bir damla siyahı griye dönüştürmeye yeter her yeri.

Güzel bir düş olarak kalabilseydin sevgili...