Yalan yok bu ilk değil uykuya susuzluğum

İronik bir kâbusa eşken uykusuzluğum.

Yalan yok bu son değil semaya vurgunluğum

Şark Yıldızı'na âşık kimliksiz durgunluğum.

Oysa benden önce de varken Kutup Yıldızı

Kaç hüsran tanıdı gök kaç ayrılık kaç sızı?

Bildiğim kadarıyla, milyar yıldır – yaklaşık –

Dünya günün peşinde Kamer dünyaya âşık.

Yani en fazla üç gün süren fani dünyada

Her gün bir savaş emri veren cani dünyada

Cehennemin ateşi Şeytanın uykusuyken

Aşk, kirlenmiş dünyada tertemiz kalmış suyken

Suyu iç, ateşi yak; söndüğü an ölümdür

Çünkü hayat bir sahne, oyunsa tek bölümdür!

Öyle bir dünya ki bu, cehennem ateşine

Kızıldeniz'de doğmuş bir Mısır güneşine

Bulutlar secde edip gökyüzü kararırken

Tomurcuklar bahara darılıp sararırken

Asa suya hükmetti gün doğdu oyun geçti

Karanlık tövbe etti zalim Firavun geçti.

Öyle bir dünya ki bu kaç şah, kaç merdan geçti

Karıncayı nallayan Sultan Süleyman geçti.

Öyle bir dünya ki bu Kerbelâ susuz çölken

Hüseyn'imin gözyaşı kanla yoğrulmuş gölken

Ve Leyli'nin feryadı çarparken dağa taşa

Turnaların semahı ağlarken düşen yaşa

Her doğan gün zalimin hanesine kâr geçti

Ağıtların üstünden, küskün Zülfikar geçti.

Öyle bir dünya ki bu en çaresiz an geçti

Ama aşk başka şeydi sonra Pir Sultan geçti.

Ama her şeye rağmen kar yağdı boran geçti

Öyle bir dünya ki bu Nazım Hikmet Ran geçti.

Öyle bir dünya ki bu bir uçtan bir uca dek

Toprağın kudretini öğretiyorken felek

Mehter 'in sesi sustu kılıç pas tutar oldu

Yapraklar kımıldamaz bahar yas tutar oldu

Yıldızlar bir tarafa, güneş bir yana geçti

Mesnevi can bulurken, koca Mevlana geçti.

Öyle bir dünya ki bu zaman durdu an geçti

Kâinatın gördüğü, en şanlı Osman geçti.

Öyle bir dünya ki bu ne ses kaldı ne seda

Ne bir kubbemiz kaldı ne vakitsiz bir veda

Her şey düne gömüldü kırıldı Kısakürek

Yoruldu Orhan Veli maddeye döndü yürek

Bulutlar ağlar oldu yağmur yağdı sel geçti

Toprağın sadık yâri bir Aşık Veysel geçti

Öyle bir dünya ki bu kaç büyük ozan geçti

Yalnızca aşka mecbur Attila İlhan geçti.

Öyle bir dünya ki bu gerçek unutulurken

Düşünmek suç sayılıp, nefesler tutulurken

Hallacı yüzülürken kül olurken Nesimi

' Enel Hakk ' şiarıyla verdim son nefesimi.

Öyle bir dünya ki bu kim bilir kaç can geçti

Ruh bedenden ayrıldı, en büyük yalan geçti.