Kırılan oyuncaklarımı, kanayan dizlerimi özlüyorum.

Yırtık ayakkabılarımı, toz, kir içinde ki halerimin hasretini çekiyorum.

Uğrunda herşeyi feda ettiğimiz büyümek bu muydu?

Oyuncaklar yerine umutların kırılır.

Dizlerinin yerine yüreğin kanatılır.

Hemde daha büyük acılarla.

Küçükken annemin bir öpücüğüyle geçen acılarım şimdi geçmiyor mesela.

Bir sakızın, bir çikolatanın verdiği mutluluğun yerini hiç birşey doldurmuyor artık.

Bölünen uykularım yoktu.

Yarının kaygısını taşımıyordum, her sabah uyandığımda.

İnsanlardan şimdi korktuğum kadar korkmuyordum.

Ah yine ah.

Kıymetini bilemedik çocukluğumuzun.

Herşey gibi onu kaybettikten sonra kıymetini anladık...

HAKAN ÖZTÜRK