Ruhum çingenedir paşam..

VAROŞUN, oralardaki canların canı ve GÜLÜYÜM BEN....

Şimdilerde sosyetenin akın etttiği, şehrimin kenar semtlerinden birinde büyüdüm... Çocuk gibi çocuk oldum sokaklarda, taa ki sabahtan akşam ezanına... Eve sokamayan annemin arkadaşlarımla beraber elime tutuşturduğu salçalı ekmeği yerken öğrendim, aç olan dostumla ekmeğimi bölüşmeyi.... Kan bağı olmadan da kardeş olunabileceğini, düşüp de canın yandığı zaman, elinden tutup seni ilk kaldıran kişinin asıl kardeşin olduğunu... Hayatın bizi ayrı yerlere savurduğu, yıllardır görmediğim bir tanesi aradı bugün '' hastaymışsın, ölümü anmışsın yazarken içim cız etti '' dedi... Üstü başı kirli, pasaklı, haylaz ama yürekleri tertemiz bir sevgiyle dolu güzel çocuklardık biz...

Şimdi mi...?

Ben o ruhumdaki haylaz çocuğu hiç büyütmedim... Küfürün en afillisini ediyorum hakedene, hemde eşikten beşiğe… Sıkan, hele ki hain arkadaş gibi arkadan vuran ayakkabılarımı sokağın ortasında fırlatıveriyorum, 2 kadehle de cilasını yaptımmı ruhumun, eteğimi donuma sıkıştırıp romanın da kralını oynuyorum... Sokakta şarkı mırıldanarak geziyorum, yanımdan geçerken gülenleri, başımla kibarca selamlıyorum... Ertesi gün saçıma bağlayıp yemenimi tarhana yoğurup, mahallenin çocuklarına börek açıyorum...

Hayatım boyunca hep gıcık oldum burjuva takımına, parayla herşeyi mümkün kılabileceğini düşünenen, sevdaya, aşka değer biçilmeyeceğini anlamayan ahmaklara... Bazen onlara asaletin cüzdanda değil ruhta olduğunu göstermek için öyle bir çıkarım ki ortaya, gören herkes paşa dedemden kalan konakta mürebbiyelerle büyüyen biri var sanır karşısında... Asaleti, asiliğinden gelenlerdenim....

VAROŞUN GÜLÜYÜM PAŞAM BEN... AYNIYLE VAKİDİR RUHUM DA ÇİNGENE;

VE BENİM SEVDAMA DEĞER BİÇECEK ADAM, ADAMLIK İLK OKULUNDAN DEĞİL ÜNİVERSİTESİNDEN ÇIKMADI DAHA....!!!