Omuzunda ağlanacak kimse yok. Biraz üzüldüğümü görenler hemen nasihatçi oluyorlar başıma. Zannediyorsunuz ki bu halim akılsızlıktandır; aksine, bende sizin sülalenize yetecek kadar akıl var. Biraz halden anlasanız ne olur? Ben bu aklı başımda taşımanın yorgunuyum. Ya yanımda sessizce otur -varlığını hissetmem için-, ya da alabildiğine uzaklaş. Şayet düştüğüm bir kuyuysa, bırakın orada biraz dinleneyim. Allah kimseye taşıyacağından ağır yükü vermez. Al işte, bu da bir imtihan. Hepsi geçecek... Benim dinlenmeye ihtiyacım var, yardıma değil. Müsaadenle...

Servet Saygınoğlu