İnsan bazen sever sadece. Sever

Sonunu başını düşünmeden

Dünü bu günü düşünmeden. Sever

Sahi sen sevilmekten korkardın...

Belkide yaşanmışlıktan korkardın...

ÜRkek bi ceylan gibi kaçardın

Huzursuz olurdun.

Sana biri çok değer verince

AMa ben seni düşünürdüm

Düşündükçe sana bakar baktıkça düşünürdüm

Meğer sana bakmam da seni sıkarmış

Tıpkı bi serçe nin avuçlarımda çırpınışı gibi

Oysa ayın altında beraber yürümemiştik

Güneşe birlikte meydan okusakta

Ay başkaydı onda huzur vardı

Onda aşk vardı

Belkide kavuşamamış aşıklar vardı ...

sonuç ...

her karanlık gün bir sonraki karanlık günü takip etti

Ümit Ö