Görmek de istemiyorum, duymak da.

Hissetmek de istemiyorum, tatmak da.

Aslında bu anlamsız yaşamı da istemiyorum.

Neye yarıyor ki bu nefes alıp veriş,

Sadwcw göğüs kafesim haseket ediyor, birkaç damla kan dolaşıyor. Sözüm ona temizleniyor.. halbuki hepimizin kanı bozuk. Ne saygı ne sevgi ne hoşgörü. Bencillik diz boyu. Nasılsın demek empati oluyor artık. Ne iyi insanlarız, nasılsın diyoruz. Cevabı dinleyen kaç kişi acaba?! Gidip birşeyler ısmarlıyoruz, paylaşmayı sevdiğimizden. Mi acaba??? Yoksa öyleymiş gibi miyiz?? Kendimizi kandırıyoruz. Ama herkes aynısını yapınca bu normal oluyor. Kimse de çıkıp ‘hadi lan ordan!’ Ya da bir ağız dolusu ‘ Yavşaksınız hepiniz’ diyemiyor. İnsan hiç kendine küfreder mi?!

Günün anlam ve önemi. Hadi zıbarın!