Böylesi günlerde önce anne babasını kaybedenler gelir aklıma, sonra da anne baba olmak isteyip de olamayanlar... Olup evladını yitirenler...

Çevremdekilere göre böylesi güzel günlerde bile mutluluğu burkan garip biriymişim ben...

Ne yapayım, evladını kaybetmiş bir anneden ya da yetiştirme yurdunda büyüyen bir çocuktan daha mutlu olmayı hak görmüyorum kendime...

Birinin mutluluğunun, diğerinin hüznü olduğu günleri sevmiyorum.... Sevmenin hiç günü mü olur..?

Yine de adet yerini bulsun,

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN...