Seni satır satır yazıyorum yüreğimin soğuk duvarlarına..

Önce bakmaya kıyamadığım gözlerini çiziyorum ağlaya ağlaya..

Sonra sonra başlıyorum seninle sessiz sessiz konuşmaya..

Sensizliği anlatır gibi bakıyorum ya bazen gözlerine..

İşte o an gözyaşlarımı siler gibi bakıyorsun ya gözlerime ;

Hıçkırıklar , çığlıklar başlıyor içimde...

Bazen dayanılmaz çekilmez bir baş ağrısı oluyor sensizlik gözlerimi yakan.

Bazen de intiharın eşiğinden dönüyorum , yaradanımdan korktuğumdan...

Bazen tebessümle uyanıyorum sanki hiç gitmemişsin gibi..

Bazen de öyle uyanıyorum ki ;

Bedenim göçük altında kalmış gibi...