Herkes kadar pişmanlıklarım var hayatta.

Ama verilemeyecek bir hesabım olmadı asla.

Vefasız olanlara bile güldüm ben.

Hatta içim kan ağlarken bile kahkahalar attım.

Çünkü kendimle hep barışıktım.

Karşıma çıkanları engel değil hep bir basamak saydım.

O yüzden herkes gibi birden yükselip hüzne doymadım.

Yavaş yavaş, yaşaya yaşaya, doya doya yol almaktayım.

Değerini serbest kur yaptım dostlukların.

Herkese değerini belirleme hakkı tanıdım.

Ben de yaşadıklarımla dostlarımla ve inadına gülüşlerimle değer kazandım.

Yalnız oldum çoğu zaman ama yinede ben hep ben olarak kaldım.

Kendimden ve kendi doğrularımdan asla vazgeçmedim...!