"Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz" der ya Murathan Mungan "Yalnız Bir Opera"da. Öyledir. Acımızı asla belli etmeyiz.

Hani çocukken annemiz "Koşma düşersin!" dediği halde koşar ve düşerdik ya... Hani, dizlerimiz kanar, canımız yanar da annemizin "Ben demiştim!" bakışlarına aldırmadan, burnumuzu çeke çeke "Acımadı ki!" derdik ya, küçücük yüreğimize sığdırdığımız o kocaman gururla.

Hep aynıdır işte. Büyürüz, acılar değişir. Dizlerimiz yerine yüreğimizin üzerine düşeriz bu kez. Ama o gurur hep oradadır. Büyüsek de ona sığınırız.

Gözyaşlarımızı gizleyip, burnumuzu çekerek tıpkı çocukluğumuzda olduğu gibi, ama bu kez içimizden sessizce tekrarlarız, "ACIMADI Kİ!"