Sürekli kaybetmekten korkuyoruz.

Belki de sorun orada, kaybetmekten korktukça, gerçekten kaybediyoruz….

Sanki kaybedeceğimiz matah bir şeymiş gibi….

Kaybedilen kötü bir anı oysa ki…

Bırak nehirleri, barajlar kurma önünde, bırak aksınlar…

akan nehirler pislik tutmazlar…

ömrümün en kederli yılları bunlar diyorsun, sanki geçmişi unutuyor, geleceğe bakamıyorsun….

Hüzünlü ve büyülü bir şeydir yaşamak, ağlamakla gülmek arası, ama sen hep nara atanları görüyorsun…

halbuki her yer sesi kısık olanlarla dolu….

Böyle işte bu dünya böyle, meltem eserken poyraz istersin, poyraz eserken, lodos…Halbuki güneş tam da kapının önünde.