Sen mi? Alırım bir ömür. Yanıma gelmediğinde rüyalarıma beklerim. Bana yüzünü dönme gece oluyor sanıyorum. Senin gülüşün ilkbaharda daha renkliydi. Çünkü her bir zerrem aşık her bir zerrene. Gülümse biraz ilaç alacak param yok çünkü. Telaşımı hoş gör, ıslandığım ilk yağmursun. Yemin ederim intiharsın sen seve seve edilen. Yanlış olduğunu bile bile yürüdüğüm yolsun sen. Onunla kavga etmeyi, başkasıyla gülmeye değişmem. Konu ne zaman senden açılsa kapatmaya kıyamıyorum. Gittin… Ve solumda kaldın ve soluğumda ve sonumda… Sen bile bilemezsin gülüşün ben de kaç bahar eder. “Yan yana” ayrı yazılır, biz hep “sımsıkı” olalım. Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim. Ama ben uyuyamadığım geceleri sana helal etmiyorum. Derdimin dermanı sensin. Bana bir duanın amini gerek. Kim istemez mutlu olmayı, ama mutsuzluğa da var mısın? Ve aşk senin tenezzül bile etmediğin gözlerimde kaldı. Aşk; tam anlamıyla seni gördüğüm anda ya da sesini duyduğumda kalp atışımın sanki yanımdan atlılar geçiyormuş gibi atmasıydı… …ve sonsuza dek mutlu yaşadılar. Çünkü onlar birbirine aşkla bağlıydılar…