Geçenlerde nöbet devralırken yoğun bakımdan bir hasta geldi öyle anlatılacak gibi değil...görenin yüreği dayanmaz zaten kim gördüyse hastayı gözlerinden yaşlar süzüldü...

Hastanın kendi durumu kadar hayat hikayesi de çok acı yürek dayanmaz...

Motor kazasıyla gelmiş acil ameliyata alınmış birsürü komplikasyon gelişmiş defalarca amelıyat olmuş 250 gün yoğun bakımda yatmış ve bize geldi son olarak...hastanın annesi de evde yatağa bağımlı yaşayan bir bakım hastasıymış küçük de bir kızı varmış 8 yaşında , hasta yoğun bakımdan servise çıktığı için mecburen refakatçi çağrılmış ve babası gelmiş başına yatağa bağlı hasta eşini ve 8 yaşındaki kızını bırakıp akrabalarına...

Hastayı yoğun bakımdan servise devretmek için eski sevgilimin ( ölesiye sevdiğim adamın ) beni aldattığı bir hemşire getirdi servisimize ... ben hastanın o haline mi yanayım , o hastaya servis şartlarında nasıl bakacaz onun derdine mi yanayım Hastanın hikayesini ailesinin halini duydum ona mı yanayım , birde azılı düşmanımla iş için bile olsa muhatap olmak durumunda kaldım ona mı yanayım böyle karmaşık bir duygu karmaşasında kalakaldım...

Hasta bir gün sonra hakka yürüdü... çok acı bir hayat çocuk çok ağır bir sürecten geçiyor 250 gün yoğun bakımda kalıyor ve annecezi yatagından kalkıp evladını bir kere ziyaret edemiyor hadi bunu da geçelim annesi evladını mezara koymaya bile gidemiyor yatağında kaç kez öldü kaç kez dirildi bilemiyorum...

Biliyorum mevzuyu çok uzattım kusura bakmayın ama şunu söylemek istiyorum Beterin Beteri Var Haline Şükret Dostum... !!!

biz elin oğlu elin kızı bizi aldattı yok başkasıyla evlendi bilmem ne oldu hayallerim yıkıldı diye zırıl zırıl ağlarken insanlar evladını toprağa veriyor, hatta cenazesine bile gidemeyecek kadar çaresiz bir acı içinde yaşamaya devam ediyor...

Aşk Acısı Çektiğim İçin Utandığım Anlardan Biri...