Uçurtmalarımız vardı, onları kimler aldı!

Çocukluğumuzda uçurtmalar ile geçerdi rüzgarlı günlerimiz. O güzel uçurtmalar ağaca ve elektrik tellerine takılır kurtarırdık genelde oradan ama bazen indiremez ve orada asılı kalırdı ve bir anıt gibi uzun süre kalırdı. Onu insanlara gösterirdik acı tecrübemizi "o benim uçurtmamdı" diye övünerek. Her mahallede bu çıtallardan vardı benim hatırladığım ve çocuklar mutlu idi.

Şimdi ne uçurtma var telde, ne de mutlu çocuklar...

Osman Öztürk