MESAFE

Doğru zamanda doğru insanlar giriyor hayatıma, doğru zamanda da çıkıyorlar.

Öyle her hayatıma giren mutlaka çıkıyor gibi demedim haa. Kendimi seviyorum sadece.

Kendi içimde gördüğümü ve içimdekini seviyorum.

Kendimi hiç bir insanla karşılaştırmıyorum.

Hayatım neşeden ibaret.

Eleştirmiyorum da hiç kimseyi; oldukları halde kabul ediyorum severken onları.

Değiştirmeye çalışmıyorum kimseyi.

Beni değiştirmeye çalışmalarına da izin vermiyorum.

Kurallarım var benim, girilmeyen kapılarım var bir de asla kilit altında olmayan ama girmenin yasak olduğu tarafımdan beyan edilmiş.

Bana girilmemesi gereken kapılar gösterildiğinde 2 metre yakınına bile yaklaşmıyorum.

Başkasının içindeki her hangi bir kapı kilitli mi bilmiyor, hani vallahi merak da etmiyorum.

Haddimi biliyorum, hadlerin de bilinmesini bekliyorum.

İnsanlar daha hayatıma girmeden sevmeye başlıyorum onları, hayatımdalarken de, çıktıklarında da, kaldıklarında da seviyorum. Gelişmeme bulundukları katkılardan dolayı müteşekkirim hepsine. Bende bıraktıkları her iz için teşekkür ediyorum.

Kendimi sevmeye karar vereli çok oldu. Kendimi seviyor ve ne olursam olayım kendimi onaylıyorum.

Kendimi yeterince sevemediğimde kimseyi sevemeyeceğimin ayırdındayım.

Patisini uzatan bir köpeğin başını okşama hissi duyamayacağımın, veyahut ayaklarımda mırıldanan kedinin yumuşaklığını hiç bir zaman hissedemeyeceğimin de ayırdındayım önce kendimi her şeye rağmen onaylayıp sevmediğim müddetçe.

Yaşlılar yaşlı oldukları veya henüz sahip olmadığım deneyimlere sahip oldukları için değil onlara duyduğum saygı. Yahut çocuklar daha bu hayatta yeni, deneyimsiz, acemi, bir o kadar da şirin oldukları için değil saygım ve sevgim.

Hangi yaştan olura olsun insanlara hayranlıkla bakışımın tek sebebi ayrı teknelerde ama aynı limandan çıktığımızı, ve sonra farklı denizlerden ve deneyimlerden geçsek bile aynı limana varacağımızı biliyor olmam belki de.

Hep çevremde kelebek gibi dönsünler diye her şeye rağmen dostlar tutmuyorum, ne de sadece kan bağım olduğu için ilişkimi sürdürüyorum herhangi bir akrabamla.

Her sabah uyandığımda pozitif enerjisi ve her anlamda bolluk hissi olan insanları çağırıyorum yaşamıma.

Değişimin bize verilmiş büyük bir ödül olmasının ayırdında; her sabah istisnasız çevrelendiğim tüm insanlar tarafından olduğum gibi kabul edilme beklentisi ile başlıyorum güne.

Hayal kırıklıklarım yok artık benim; izlemelerim var sadece gülümseyerek, hangi yana yürüyeceğime karar verirken.

Belki onun için anlamıyor uzaklaştığım insanlar artık neden yakınlarında olmadığımı.

Kendi gerçeğimi ve geleceğimi sadece hayal ederek yaratabileceğimin ayırdındayım.

Geçmiş, olan biten bir konu benim için.

Hesaplaşılacaklar hesaplaşıldı, gereken dersler de alındı, sayfa çevrildi.

Şimdideyim ben, gereken mesafede hem de “şimdi”me ve sevgiye uzak, yaşamla akamayan herkese ve her şeye.

Önce kendimle, sonra yaşamla barış içindeyim.

Her boyutta ve tüm yaşamlarda.