Bugün sabah nöbetden çıkarken morgun önünden geçiyordum bir amcayla bir teyze morgun kapısının önünde yere oturmuşlar sarmaşıp ağlıyorlardı sessiz sessiz bilmiyorum kim gitti hayatlarından kimi kaybettiler bilmiyorum soramadım da birini ağlarken görsem boğazım düğümlenir konuşamam gözlerim dolar sesim kaybolur nedenini bende bilmiyorum keşke böyle olmasam...

Sonra eve geldim eski bir arkadaşım instada bir yazı paylaşmış insanın ciğerini delip geçen yazı aşağıdaki resimde . Bahsettiğim arkadaşım hastanede hamileyken çalışırken bir maddeye solumaya maruz kalıyor ve çocugunda kas hastalığı olusuyor doğumdan birkaç gün sonra ortaya çıkıyor ve çocuğu şuanda parmaklarını bile kımıldatamıyor nefes alıp veremıyor solunum cihazı solutuyor çocuğu...çocugunun yaşadığını bildiği durumu bir kısa film konusuyla anlatmış ve ben bittim yorgunluğun üstüne duygusal darbelerle ağlaya ağlaya uyumuşum sanki benim başıma gelmiş gibi...

Bazen diyorum sevmediğim işi yapıyorum diye çünkü sevilecek yanı yok inanın hep mutsuz insanlar acı dolu hayatlarla birliktesin acısı olan insan bencil ve düşüncesiz olur genelde ve o acı dolu hayatlara dokunurken insanlığın bencilliğinin ve düşüncesizliğinin hangi boyutlara çıktığına hayretlerle şahit oluyoruz...

Ve bencilce düşününce başkalarının hayatlarına çare olalım derken kendi hayatımızı bazen dayanılmaz bir acıya sürükleyebiliyoruz farkında olmadan....