Hiçbir zaman tastamam olmak diye birşey yok.

Bir yanımız hep eksik ve bizler bir şekilde o eksiği giderme telaşındayız.

Hayatımızı idame ettirebilmek adına giriştiğimiz yaşam mücadelesinin dışında, tüm telaşımız o eksik yanımızı tamamlayabilmek üzerine...

Anlaşılma arzumuz, ruh eşimizi bulma telaşımız, kendimizi ifade etmek çabalarımız...

Herbiri bu telaşın bir parçası.

Ancak tamamlanmak diye bir gerçeğin varolmadığı gerçeğini de, uzun bir sürecin hasadını yaparken anlıyor insan...

Görüyor ki bir yanını tamamlamanın heyecanını ve mücadelesini yaşarken, tam olan taraflarından eksilmiş...

Bir başkasını kazanayım derken, kendisinden uzaklaşmış ve bu diğerinden daha çok acı veren bir eksiliş...

Ne kalıyor geriye peki biliyor musunuz!!!

Sadece bir kabulleniş. Artık itiraz ve mücadele etmeksizin teslim oluş.

Sonrası ise bir sükut ve bir huzur.

Yitmişliğin, yitirmişliğin, yitirilmişliğin huzuru!!!

Kokusuz Kadin