Bu yazıyı görünce aklıma 2 sene kadar önce annemle yaşadığım bi an geldi...

Hayatımın en kötü günlerini yaşıyorum ama ailem bilmiyor bilseler çok üzülürler ben üzülüyorum diye onlar kahrolurlar diye içime içime ağlıyorum işte bişey belli etmiyorum kendi çapımda...bi an oldu ben konuşamadım annem konuşuyor soru soruyor anlattıklarına karşılık benden yorum bekliyor ama ben konuşamıyorum yutkunuyorum boğazım düğüm düğüm bir kelime söylesem can veresiye ağlayacağım , ağlamamak için ne annemin yüzüne bakıyorum ne tek kelime konuşuyorum ... Annem en sonun da dedi ki “ üzülme kızım herşey geçiyor ... sen üzülüyorsun ben kahroluyorum senin boğazındaki düğüm benim canımı acıtıyor yapma artık”

Biz zannediyoruz ki bizim acımızı bilmiyorlar söylemeyince oysa anneler acımızı biliyor sadece nedenini bilmiyorlar çoğu zaman...