Dipsiz kuyulara taş atar kukla..Taşın ulaştığı noktanın çığlığını bekler..Duyarsa atlar, duymazsa bekler..Bu kuyu karanlık der beklerken, dibini göremiyorum diye ekler..Bekler, bekler..O izler uzaktan; seslere kör, diplere sağır yürekler..Kukla bekler..Beklerken sıralanır dilekler; taşımın sesi gelsin, kuyu dolsun taşsın, taşan sabrım bir kanala ulaşsın..

İnsan bir kuyuya düştüğünde itenin ne önemi vardır ki !?

İnsan yaşadığı hayatın,yaptıklarının yükünü taşır.Eğer yaşamak için başkalarının çemberine girmek zorunda kalırsanız,başkaları istediği zaman çemberi kapatır.Gerçekten de özgür olmanın yolu daha az muhtaç olmaktır.Birini tutkuyla seven onun çemberine girmiş olur,diğeri bu sevgiyi bir bedel haline getirebilir.Kralın kalesine giren,kralın yasalarını kabul etmiş olur...

Ayrılık ne biliyor musun?

Ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte...

İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık...