Kalbe sözden çok sükuttan manalar akar;

İnsan evrendeki sükutu anlayabilseydi, kim bilir belki de söz olmayacaktı.

İnsanlar sükutun dilinden anlayacak, derin ve manalı bakışlarla konusacaklardı.

Ve ses, sükutun heybetini bozamayacaktı;

Konuştuğum zamanlar hep acze düşmüşümdür de ondan kelama sarılmışımdır.

Evrendeki her varlıkta sükutu bir süs, bir hikmet olarak algılamışımdır;

Sözü ise ancak bir zaruret ...