Ben Nebahat.....

Kimbilir ,

belki benim haberim olmadan bir çok kişi olmak istedi hayatım da...

Telefon rehberime girdiler çıktılar....

Ne ben haddimi aştım,

ne aşmaları için yüreğimi açık bıraktım !

Sonra mı ?

Haddini bilmeyenler cevapsız çağrılar arasında kayboldular...

Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu !

Ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim…

Ne hissettiysem onu söyledim, onu yaşadım.

Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım.

Asla keşkelerim de olmadı benim !

Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım.

Karşıma bazen gerçek yüzler,

bazen sahteler çıktı, ama olsun !

Ben yine sadece hislerimle yaşadım.

Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim .......

Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim.

Dostluğuma değer biçmedim,

Sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim.

Sevdiysem sonuna kadar gittim,

Bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim.

Bazen çok kırıldım, bazen çok kırdım !

Ama hata insana mahsustur dedim.

Affettim !

Af diledim !

Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi,

Ben onları yine de affettim.

Onlar belki beni saflıkla yargıladılar,

belki de içten içe sinsice güldüler ...

Ama asıl unuttukları şuydu ;

Ben aldanmadım !

Aldanan her zaman kendileri oldular !

Ve beni anlayamadılar ;

Çünkü bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için,

Ve belki de kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline gelmişti.

Oysa ben hiç insan kaybetmedim !

Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim....