Ben bir palyaço tanıdım hep gülen güldüren.

Her sabah erkenden kalkıp yüzünü renklere boyayan.

Ne sık kullanırdı aman boşver değmez üzülme diye.

Pinokyo olsa burnu uzardı kendini kandırırken söylediği yalanlara.

Nasıl da koştururdu sevdikleri için gün işçisi.

Hoş sohbeti güzel enerjisi hayata karşı keyifti silahı.

Ben bir palyaço tanıdım moral vermekte üstüne yoktu.

Kendi kendine konuşur sokaktaki çocuklarla şakalaşır yürüdüğü caddelerde bırakırdı gülümseyen yüzleri.

Ve bir gün odasında kendi dünyasını gördüm.

Yastığında gözyaşı izleri penceresi siyah perdeli eskimiş ne varsa biriktirmiş geçmişte yaşar gibi.

Gözlerinin hüznüne rastladım yıllarca fark etmedim.

Oysa kendini hiç güldürememiş ki...