Yalnızlık

Sensizlikmiş

Nereye gittiğini bilmeden yürümekmiş

Dümdüz kurak topraklarda

Sensizlik

Sessizlikmiş

Arada susup sesini hatırlamakmış kurumuş dudaklarda

Bir mezar taşını hayal etmekmiş gidişin

Seni sensiz yaşamakmış mısralarda mihnetle

Ve...Hiç bir fırsatı kaçırmadan anılarını paylaşmakmış

Birileri seni dinlese de ....dinlemese de...

Yummakmış gözlerini dönüşünü hayal etmek için umutla

Bana geri gelsen de... gelmesen de....

Koşuşturmaktan kan ter için de kalmış boynuna

Sarılma özlemiymiş hep gözlerimde canlanan

Ölmekten değil de seni bir gün unutmaktan korkmaktanmış

İçimde kopan bu panik bu hezeyan...

Ve koklamak isteğiymiş seni ölesiye değil

Sevesiye gönlünce içine çekerek

Öpme isteğiymiş o çatır çatır kurumuş

Çilekeş ellerinden yüzüme sürerek

Bazen... Bazen... öyle ki

ANNE diyesim geliyor içimden ANNEM diyesim ne bileyim

Özledim herhalde alışamadım yokluğuna

Nasıl alışırki insan böyle anasızlığa

Yutuyorum sözcükleri gittiğinden beri

Darmadağın serseper birikiyor yaşlar içime

Bir de... Çekiniyorum ''Kaç yıl oldu bu adam deyişmedi deyipte''

Beni bir köşede böyle görürler diye

Varsın..! Görsünler be anacım..!

Ayıplasınlar yıllar sonra akan göz yaşlarımı

Zaten ! sen gittikten sonra bana bir haller oldu

Cebimde gezdiriyorum mezar taşlarını...