Kendisine “Atam” denmesinden hiç hoşlanmazdı. Ya Gazi Paşam, Cumhur Reisim ya da direk Atatürk. Maiyetindeki insanlara özellikle askerlere “Çucuk” diye seslenirdi o berrak kütür kütür Selanik Ağzı ile.Sevdiği insanlara ise “Çelebi” derdi. Yanından ayırmadığı dört eşyası vardı ; Sigara Tabakası, tesbihi, Çalışkuşu Romanı ve ya Milli Mücadele Sırasında Bursalı Bıçakçıların “yanındayız” mesajı ile gönderdiği Bursa Bıçağı ya da Sürmene Şişi (Örgü Şişi değil Şiş Bıçağı. Ucu top halinde kan oluklu saldırı bıçağı.) İsmini “Kemal” den “Kale” “Koruyan” anlamına gelen “Kamâl” e çevirmişti. Yağcılardan nefret ederdi, bir de cephe dışında kan görmeye...En hüzünlendiği şarkı “Selanik Türküsü” diye de bilinen “Çalın Davulları” idi. Gerçek Doğum yılı 1881 değil 1877 dir. Kalbi duran ama hiç bir zaman ölmeyendir. Rahat Uyu Gazi Paşam ; Daha kaleyi terketmedik. Mekanın Cennet Kabrin Nur mevkin Peygamberler Sofrası olsun🙏olmasaydın olmazdık🇹🇷💪👈