Hiç hareket edemezken soluk soluğa kalışımı,

bir yere varamamışlığın

kabullenmişliğini ve o çaresizliğin yorgunluğunu…

Daima bir yere dalgın ve bezgin

ve daima üzgün bakmanın zamanı hem hızlandırıp hem durdurduğunu

kök salmanın yürümekten daha acı olduğunu

ben biliyorum...

ve aynada göremediğim beni sadece ben tanıyorum.

Benim koca bir hiç olduğumu sadece o biliyor.

Ve o bunları bilmezden gelirken, ben yok oluyorum...