Bir zamanlar aklımın semtine uğramayan bu düşüncenin, şimdi ise "Ben daha önce neredeymişim?" şeklinde pişmanlığa dönüşmesiymiş baba olmak. Öncelik-sonralık diye bir sıralamanın aslında hiç var olmadığını ve olamayacağını kavramakmış... Gerçek anlamda anlamakmış o minik parmakların sebebini. Anlamakmış anlamsızlığını "olgu"nun. Onu, o güzelliği, o "mutluluk"u tanımlayacak bir "ad" bulamamakmış kolay kolay. Varmakmış değişmez mutluluğun ve sorumluluğun farkına. Uykusuz saatlerin içinde o "hıık" seslerini duyunca, öğrenmekmiş hiç olmadığını aslında uykusuzluk diye bir şeyin. Kendinizi ötelemek, yok farz etmekmiş sözün kısası... İşte böyle bir şeymiş baba olmak.RABBİM HERKEZE NASİP ETSİN İNŞALLAH:):)