İkimizin olmadığı her savaştan galip ayrıldım. Aklım başımda, kalbim soğuk, ellerim bir mermer parçası kadar hissizdi. Gökyüzüne yağmurlarla atılmış bir imza gibi kayboldum her güneşin ardından. Ve eksiğim dedim bunca tamlayan arasında. Kabullendim, sorguladım ama cevap vermedim kendime. Vakitsiz görünen her şey tam saatindeydi oysa. Geç kalmadım, geç gelmedin fakat ölçüsüzlük denilen şeyi hesap edemedik bir türlü. Hiç gerçek denilenin yalan olduğuna tanık oldun mu sen? Sana anlatılan benden söz etmiyorum. Beni yaşayan, beni bana sen diye anlatan sensin. Sen yaptın. Beni bilmediğim bir şehrin koynuna sardın! Yine seveceksin öyle mi? Kalbin bir başkasının adımlarına ayak uyduracak. Bir defa daha beni kendinde unutacaksın.

Nereden bileceksin bütün bunları? Öyle ya, vazgeçilmezimin en kolay vazgeçtiği benim.