Yalnızlığımla başbaşayim. Hiç bu kadar acıtmamistı canımı. Sensizliğe alışırım sanmıştım ama alışamadim. Her geçen gün daha çok yandı içim. Kalbime saplanan acı dinmedi. Sana dair herşeyi unutmak istedim ama beceremedim. Ben sensiz bir hayatı kabullenemedim. Herşey o kadar ilginçti ki. Sanki başkası olmuştu kalbim. Seni her affetmek istedigimde daha çok nefret ettim sandım. Kendime inanamadım. Sana, bana, yasadiklarimiza, hiçbirşeye inanamadım. Sanırım ; kendi aşkımdan çok senin aşkına inanmıştım. Sana güvenim sonsuzken, anladım ki sen bensizliği seçtin. Ben bu denli severken, sen koca bir yalanmışsın.

Yine de bıkmadım! Seni sevmekten...?