Söyleyeceğim çok şey var aslında.

Ama üşeniyorum.

Ve çok sıkıldım.

Önceleri acılarımı paylaşacak insan ararken etrafımda,

şimdi kimseler soru sormasın istiyorum.

Sorduklarında ise yakınlık derecesine göre ‘hayat’ ya da

‘Boş ver’ diye cevap verip susuyorum.

Söyleyecek şeyim olmadığından değil, söyleyecek çok şeyim var aslında ama bugüne kadar anlattıklarım hiçbir işe yaramadığından konuşmak istemiyorum.

Ben yeri geldiğinde ciğerimi söken olaylara kimse farketmesin diye güldüğümü bilirim,şimdi bazı şeylerin olması veya olmaması beni derinden etkilemez.

Aldığım kararların hepsi doğru diyemem belki ama;bazı yanlışlarımı başkalarının doğrularından daha çok sevdim.

Affedemeyeceğim değil,

Affedilemeyeceğiniz hatalarınız olduğu için,

Boku hep başkalarının üstüne atıp vicdanınızı temizlemeye kalkıştığınız için bıktım artık.

Diyorum ki, kötü de olsa bir duruşu olmalı insanın. Kaypaklık ve yavşaklık nereye kadar.

Vesselam.......